Hartzeer

Ziekenhuis in Grenada

Toen we in 2012 de trossen los gooiden maakten we ons eigenlijk geen zorgen om onze gezondheid. Natuurlijk heeft Peter – als dierenarts – veel medische kennis. Onze reisapotheek was goed gevuld – dachten we – en het Medical Emergency Handbook aan boord.

de zusterspost in Grenada

In Brazilië merkte Peter dat hij een onregelmatige hartslag had. Toen ik op Tobago weer aan boord kwam vertelde hij me over de vaak voorkomende onregelmatige hartslag. Ik was blij dat ik het niet geweten heb toen hij solo aan het zeilen was! We besloten om op Trinidad een cardioloog te bezoeken. Daar is alles onderzocht en gewapend met medicijnen gingen we verder. Ook de cardioloog die we in Nederland tijdens ons onverwachte bezoek gezien hebben stelde ons gerust ‘geen verhoogd risico op een hartinfarct’ en met een aanpassing in de medicijnen gingen we terug naar Grenada.

Maar op 1 februari kreeg Peter ’s morgens vroeg pijn op zijn borst en had hij alle symptomen van een hartaanval. Op de emergency van het General Hospital in Grenada kregen we na ecg en bloedonderzoek de mededeling dat het waarschijnlijk geen hartaanval was en werden we naar huis gestuurd. Voor de pijn –  die er nog steeds was,  en die niet minder geworden was na het innemen van een hoge dosis aspirine, wat één van de behandelopties uit het handboek was – moest hij maar nemen ‘whatever you have’. Wel moest er nog een enzymonderzoek gedaan worden, dat moest op maandag in een privé diagnostisch centrum.

dagenlang hangen op de gang

Uit dat onderzoek bleek dat er wel degelijk schade aan het hart was en dat hij per direct opgenomen moest worden. Dat zagen we beiden niet zitten gezien de toestand van het ziekenhuis en het feit dat ze geen andere behandelmogelijkheden hadden. Martinique, Trinidad of Barbados hebben dat wel, dus we namen contact op met de verzekering hoe we transport daarheen zouden organiseren.

MIS!!!

Transport kon alleen vanuit een ziekenhuisopname, dus op woensdag zijn we met hangende pootjes naar de emergency gegaan om toch opgenomen te worden.

Na zeven (!!!) uur later lag Peter op de zaal. Wat we niet wisten was dat je zelf voor een hoofdkussen, handdoek en dekentje moest zorgen. Wat we al snel zagen was dat het verre van schoon was, dat de apparatuur oud was, dat kinderen en volwassenen door elkaar lagen en dat er helemaal niets te doen was.

De hele toestand ging ons verschrikkelijk aan het hart. Het jongste jongetje op de zaal was vier jaar, had een open etterende wond op zijn beentje en hobbelde kreupel op en neer over de gang waar wij de dagen doorbrachten met spelletjes doen, lezen, kletsen en naar de boten in de baai kijken.

ECG met vacuumballetjes en klemmen

De tweede dag heb ik kleurpotloden en tekenschriften voor de kinderen meegenomen. Het kleine jongetje moesten we een beetje helpen met tekenen, hij probeerde het met een wit potlood op wit papier… Hij heeft denk ik nog het meeste plezier gehad in het vasthouden van een paar potloden en met zijn ‘schat’ rondlopen.

verrassing van Liesbeth en Hans

Na drie dagen waren er voldoende gegevens om te mogen vliegen. Helaas was het ziekenhuis wel de door ons meegebrachte verslagen van de emergency en Peters medicijnen i.v.m. de atriumfibrillatie kwijt.

Zo loop je nog naar het vliegtuig toe

 

 

De reis in het twee motorige ambulancevliegtuig naar Martinique was leuk voor mij, ik zat naast de piloot en zag allerlei eilanden en boten onder ons doorschuiven. Peter moest plat liggen en zat aan allerlei apparatuur gekoppeld zodat de meereizende arts en verpleegkundige alles in de gaten konden houden.

De dag van aankomst werd er ’s avonds al een katheterisatie gedaan. Er blijkt geen probleem in de vaten te zijn.

Ziekenhuis op Martinique

Ze vinden wel een plaats waar het bloed te langzaam stroomt en de atriumfibrillatie is duidelijk aanwezig.De pijn zou een spasme geweest zijn.

 

 

Rum coctails

We hebben zes dagen voor we weer terug kunnen vliegen. Vanuit een leuk oud hotelletje in Le Diamant in het zuiden maken we met de huurauto verschillende trips over het eiland.

Le Maury rum destilleerderij

Nu staat ook de carnaval voor de deur. We hopen hierbij ons hart weer te kunnen ophalen aan heerlijke Caraibische vrolijkheid en muziek.

 

tuin van het hotel

6 reacties op “Hartzeer

  1. Ja leuk, je hart weer ophalen.., aan het eind.
    Jullie hebben al eindeloos veel ervaringen opgedaan, tijdens je zeilavontuur. Maar deze had je vast wel willen missen. Hoewel, ’t is wel een mooi verhaal. En het lijkt toch lekker met een sisser af te lopen. Ik denk aan jullie

  2. Lieve Durdana en Peter,
    Dat is schrikken maar gelukkig hebben jullie goede stappen kunnen nemen door weg te vliegen van Spice Island en lijkt het met het hart van Peter mee te vallen. Verplicht renpaarden dagen op Martinique is ook geen straf. Zeker niet met carnaval.
    Als jullie terug zijn op Grenada haal dan een lekkere punch in de Nutmeg. Vraag aan de chairman van de GCNA of jullie een Nutmeg collecting station kunnen bezoeken en doe hen mijn (Han en Vigi’s) groeten.
    Komen jullie deze zomer nog naar Nederland. In juni neem ik afscheid van de VSN. Uiteraard zou ik het leuk vinden als jij er dan bij bent. Behouden vaart. Liefs. Alies en Han

  3. Hallo Durdana en Peter,
    Dat is even schrikken, ik hoop dat het weer goed met je gaat Peter, positieve energie stuur ik jullie vanuit wenen,

    hartelijke groet,

    eelco

    • He Durdana & Peter .Nou gelukkig kan je je verjaardag vandaag vieren .Er kan natuurlijk altijd wel iets onderweg gebeuren maar je hebt dan wel nederlandse maatstaven voor ziekenzorg voor de geest.Peter ligt wel heel mooi op de brancard. Maakt wel de juiste indruk van iets ernstigs Maar dankzij jullie organisatietalent is het gelukkig goed verlopen maar brrrrr even schrikken.Jullie kunnen je nu volop in het carnaval storten (?) daar toch wel even wat meer opwindend dan hier Vanwege de kou hebben ze hier veel meer kleren aan ! Wies is even een paar dagen buitenlands maar ik zal haar op de hoogte stellen.En Peter van harte dus .
      Groet John

  4. Hallo Peter & Durdana ,
    Wat een ervaring ,is wel ff schrikken als je het leest maar begrijp dat het nog meevalt en dat hoop ik van harte , we kunnen op deze afstand wel meeleven met Peter en hem een riem onder het hart steken en zeggen heeeel veel sterkte en wensen dat het verder goed gaat . we wensen jullie dus heel veel sterkte en een gezonde voortzetting van de reis ..
    Liefs Willem& Truus .

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *