Weg van Grenada

Tyrrell Bay Carriacou

Tyrrell Bay op Carriacou

DSC01001B‘Sweet Grenada, this is home’ dat zingen Tammy en Sabrina van FLOM (For the Love Of Music). Ze staan op een vlot in Tyrell Bay op Carriacou. We zijn weer eens een keer met onze neus in de boter gevallen: zondag om drie uur komen we aan na een tocht van 38 mijl waarvan we maar drie uur gezeild hebben omdat er weinig wind en ook nog pal op de neus was. Om vier uur begint het dinghy concert en knopen we ons bijbootje aan het podium/bar- vlot vast samen met een stuk of twintig andere dinghy’s. Ze geven een geweldige voorstelling weg (je kunt ze vinden op you-tube) en wij verzuchten gelukzalig tegen elkaar: ’nou weet ik weer waarom we dit doen!’

IMG_4293IMG_4299IMG_4292                              Jubileum van de Tivoli Drummers

Seven Sisters watervallen

Seven Sisters watervallen in Grand Etang Park

DSC00984

Met Kiki,Dik,Albert,Hans en Peter Lambie eten bij D Joint

De laatste weken op Grenada zijn gevuld geweest met wachten op de onderdelen, boodschappen doen, hardlopen (Peter) en zwemmen (ik) en gezelligheid met de andere Nederlandse boten. Op het hoogtepunt lagen er 11 (!) Nederlandse schepen. Een mooie tegenhanger voor de Amerikaans-Canadese zeilersgemeenschap die elkaar al jaaaaren kennen en een heel sociaal programma op poten gezet hebben variërend van Yoga tot geldinzamelingsacties voor een kankerfonds.

Slapen in het busje

Slapen in het busje

We hadden inmiddels alles zo vaak gehoord op het radionetje om half acht ’s morgens dat we er een spelletje van maakten om te voorspellen wat er gezegd zou worden: Eagles Wings: ‘Wednesday Wednesday Wednesday, Grenada train dominoes’. Humido: ‘Tai Chi under the Almond Tree’ na de melding van de bootnaam probeerden we de mededeling voor te zijn.

Wrak met in de verte Petit Martinique

Wrak met in de verte Petit Martinique

IMG_4392

Spiny Lobster

 

 

 

 

 

 

Op Carriacou, in het kristal heldere water,maken we het hele onderwaterschip schoon. Na drie maanden en veel stilliggen is er al flink wat aangroei. Eén vis heeft onze boot tot zijn jachtgebied verklaard en volgt onze verrichtingen onderwater van nabij. Of hij Peters vingers en mijn teen niet kan onderscheiden van aangroei of dat hij ons probeert weg te jagen weten we niet, maar hij bijt wel! Lokale vissers komen langs en we kopen een flinke Spiny Lobster.We zijn na een paar dagen uitgekeken en we zeilen door naar

 

IMG_4365IMG_4366

Lunkey van Ocean View    Bar & Restaurant

Lunkey van Ocean View Bar & Restaurant

Union Island. De sfeer op dit eilandje is heel relaxed. Clifton Bay is een kleurrijk dorpje met vriendelijke mensen. Inklaren doen we op het lokale vliegveldje op 5 minuten lopen.Het waait nogal hard en hierna willen we de Tobago Keys bezoeken. Daarvoor willen we iets rustiger weer hebben zodat we er goed kunnen ankeren en snorkelen.

Clifton Bay Union Island

Clifton Bay op Union Island

Feest

Anse Figuier Martinique

Het eerste feestelijke dat we aan Martinique ervaren is dat Peter gewoon weer ‘vrij’ rondloopt.

Geologisch museum met Mont Pelée

Gevangenis van enige overlevende.

 

 

We gebruiken de vrijheid om het hele eiland over te crossen: naar het Noorden waar St. Pierre ongeveer honderd jaar geleden door een Pyroclastische golf van de vulkaan Mont Pelée weggevaagd werd. Het dorpje leeft nu van deze historie en we bekijken o.a. het museum van aardwetenschappen met een indrukwekkende film over de ramp waarbij 28000 mensen omkwamen.

 

 

 

Ook naar het afgelegen Grand-Rivière is het een prachtige tocht door het regenwoud met een stop in de Gorge du Falaise en langs de ruige kust.

De smalle Gorge du Falaise

 

 

 

 

 

 

 

La Mauny

We bezoeken ook La Mauny, een rum-destilleerderij en een bananenmuseum waar in de tuin wel tweehonderd verschillende soorten bananen gekweekt worden.

 

 

Martinique is Frans grondgebied en dat merk je aan de Franse etenswaren in de winkels. Als we ’s middags uitgebreid gegeten hebben bouwen we ons eigen feestje met een glas cider en met stokbrood en Franse kaas op de kamer als avondeten.

Onze Polo met zijn broertje (nummerbord!)

 

 

 

 

 

 

 

Zondag barst het Carnaval echt los. De optocht in Fort de France, de hoofdstad is prachtig. Er zijn drumbands van allerlei verschillende buurtschappen en soms worden ze gesponsord door bijvoorbeeld een telecom maatschappij.

 

 

 

 

 

 

 

 

Er zijn geen steelbands, maar allemaal slaginstrumenten gebaseerd op de oer-Afrikaanse drums. De dansgroepen zijn groot en hebben fantastische kostuums. Ook zijn er individuele deelnemers, meest in travestie. Er zijn verschillende traditionele themas: duivels(rood en zwart), fake weddings (wit en zwart) zien we veel. Praalwagens zoals in Nederland zien we niet, wel een paar wagens met dj’s en dansers en versierde auto’s met veel vrolijke jongelui er bovenop.

Bananenplantage

 

 

Maandag gaan we naar de optocht van de plaatsen in het zuiden. Hier zien we weer veel dansers en bands en ook een heleboel Carnival Queens. Die dag is extra feestelijk want het is Peter’s 60e verjaardag. We vieren het met een diner met Lobster in een restaurant direct aan zee, heel romantisch!

 

 

 

 

 

 

 

 

                      Fort de France

 

 

Prickly Bay, Grenada met de Lazy Duck

 

Dan is het eindelijk tijd voor onze vlucht terug naar Grenada. Met een tussenstop op Barbados zijn we in ruim drie uur terug op de haven. Daar zit Kiki op ons te wachten om ons een ritje in haar bij bootje terug naar de Lazy Duck te geven. Feestelijk om weer in ons eigen ‘huisje’ te zijn!

Baai van Le Marin, Martinique

 

 

Hartzeer

Ziekenhuis in Grenada

Toen we in 2012 de trossen los gooiden maakten we ons eigenlijk geen zorgen om onze gezondheid. Natuurlijk heeft Peter – als dierenarts – veel medische kennis. Onze reisapotheek was goed gevuld – dachten we – en het Medical Emergency Handbook aan boord.

de zusterspost in Grenada

In Brazilië merkte Peter dat hij een onregelmatige hartslag had. Toen ik op Tobago weer aan boord kwam vertelde hij me over de vaak voorkomende onregelmatige hartslag. Ik was blij dat ik het niet geweten heb toen hij solo aan het zeilen was! We besloten om op Trinidad een cardioloog te bezoeken. Daar is alles onderzocht en gewapend met medicijnen gingen we verder. Ook de cardioloog die we in Nederland tijdens ons onverwachte bezoek gezien hebben stelde ons gerust ‘geen verhoogd risico op een hartinfarct’ en met een aanpassing in de medicijnen gingen we terug naar Grenada.

Maar op 1 februari kreeg Peter ’s morgens vroeg pijn op zijn borst en had hij alle symptomen van een hartaanval. Op de emergency van het General Hospital in Grenada kregen we na ecg en bloedonderzoek de mededeling dat het waarschijnlijk geen hartaanval was en werden we naar huis gestuurd. Voor de pijn –  die er nog steeds was,  en die niet minder geworden was na het innemen van een hoge dosis aspirine, wat één van de behandelopties uit het handboek was – moest hij maar nemen ‘whatever you have’. Wel moest er nog een enzymonderzoek gedaan worden, dat moest op maandag in een privé diagnostisch centrum.

dagenlang hangen op de gang

Uit dat onderzoek bleek dat er wel degelijk schade aan het hart was en dat hij per direct opgenomen moest worden. Dat zagen we beiden niet zitten gezien de toestand van het ziekenhuis en het feit dat ze geen andere behandelmogelijkheden hadden. Martinique, Trinidad of Barbados hebben dat wel, dus we namen contact op met de verzekering hoe we transport daarheen zouden organiseren.

MIS!!!

Transport kon alleen vanuit een ziekenhuisopname, dus op woensdag zijn we met hangende pootjes naar de emergency gegaan om toch opgenomen te worden.

Na zeven (!!!) uur later lag Peter op de zaal. Wat we niet wisten was dat je zelf voor een hoofdkussen, handdoek en dekentje moest zorgen. Wat we al snel zagen was dat het verre van schoon was, dat de apparatuur oud was, dat kinderen en volwassenen door elkaar lagen en dat er helemaal niets te doen was.

De hele toestand ging ons verschrikkelijk aan het hart. Het jongste jongetje op de zaal was vier jaar, had een open etterende wond op zijn beentje en hobbelde kreupel op en neer over de gang waar wij de dagen doorbrachten met spelletjes doen, lezen, kletsen en naar de boten in de baai kijken.

ECG met vacuumballetjes en klemmen

De tweede dag heb ik kleurpotloden en tekenschriften voor de kinderen meegenomen. Het kleine jongetje moesten we een beetje helpen met tekenen, hij probeerde het met een wit potlood op wit papier… Hij heeft denk ik nog het meeste plezier gehad in het vasthouden van een paar potloden en met zijn ‘schat’ rondlopen.

verrassing van Liesbeth en Hans

Na drie dagen waren er voldoende gegevens om te mogen vliegen. Helaas was het ziekenhuis wel de door ons meegebrachte verslagen van de emergency en Peters medicijnen i.v.m. de atriumfibrillatie kwijt.

Zo loop je nog naar het vliegtuig toe

 

 

De reis in het twee motorige ambulancevliegtuig naar Martinique was leuk voor mij, ik zat naast de piloot en zag allerlei eilanden en boten onder ons doorschuiven. Peter moest plat liggen en zat aan allerlei apparatuur gekoppeld zodat de meereizende arts en verpleegkundige alles in de gaten konden houden.

De dag van aankomst werd er ’s avonds al een katheterisatie gedaan. Er blijkt geen probleem in de vaten te zijn.

Ziekenhuis op Martinique

Ze vinden wel een plaats waar het bloed te langzaam stroomt en de atriumfibrillatie is duidelijk aanwezig.De pijn zou een spasme geweest zijn.

 

 

Rum coctails

We hebben zes dagen voor we weer terug kunnen vliegen. Vanuit een leuk oud hotelletje in Le Diamant in het zuiden maken we met de huurauto verschillende trips over het eiland.

Le Maury rum destilleerderij

Nu staat ook de carnaval voor de deur. We hopen hierbij ons hart weer te kunnen ophalen aan heerlijke Caraibische vrolijkheid en muziek.

 

tuin van het hotel

Pas op de plaats

typisch Grenadiaans huis

Dertig december kwamen we op Grenada aan en we liggen er nog steeds. Grote boosdoener is een pakketje dat uit de US naar ons opgestuurd zou worden. Het zou op 23 december op Trinidad zijn. Na een reis via Trinidad – de US – Frankrijk – Nederland – is het terug gestuurd naar de verkoper. Daarna is er een hoop gedoe geweest over wie er wat verkeerd heeft gedaan. Het lijkt er op dat het nu weer naar ons onderweg is en we hopen dat het de eerste week van februari aankomt. Het bevat onderdelen voor de autopilot, als we die weer kunnen gebruiken zou dat wel heel makkelijk zijn.

13 uur layover in New York dus de stad in

Ook zijn we in januari ruim twee weken naar Nederland geweest voor de begrafenis van Jan, de echtgenoot van zus Miriam. Het was fijn dat we er konden zijn dankzij de reisverzekering die onze tickets betaald heeft.

Wij zijn niet de enigen die ‘pas op de plaats’ maken. Grenada is een echt zeilers- eiland. Op dit moment liggen we in Prickly Bay, en met ons zeker 70 andere schepen.

's nachts hijsen we het nieuwe bij bootje op

Veel mensen zijn hier echt kind aan huis. ’s Morgens om half 8 is er op de marifoon een zeilers netje waarin onderwerpen als ‘wie vertrekt er vandaag’, ‘new arrivals’, ‘transportation’, ‘parts and services’ en ‘social events’ besproken worden.  Informatief en een gelegenheid om wat van de ‘couleur locale’ te proeven.

 

 

Iedere vrijdag is er live muziek hier in de ‘club’. Eerst een enthousiaste kleine pan band – steeldrums – en daarna een coverband met een goede zanger. Er komen veel zeilers maar ook lokale mensen. We zijn er de hele avond geweest met Liesbeth en Hans van de Kulkuri. Lekker klaverjassen, eten en mensen kijken.

Vandaag start de Grenada regatta – een reeks zeilwedstrijden – en de finish zal recht voor onze neus zijn. Ook daar zijn weer allerlei festiviteiten in de club aan verbonden.

van alles doet mee

Marcel kennen we uit Suriname,racet ook mee

 

 

 

 

 

 

Verder bestaan de dagen uit lezen – we hebben boeken geruild met de Kulkuri – om de boot zwemmen en kokkels van de huid halen – na nog geen twee maanden is er al aangroei op de nieuwe anti-fouling – wandelen en boodschappen doen – na een ritje in onze nieuwe bijboot! – en de gebruikelijke huishoudelijke dingen.

De Carenage in de hoofdstad St.George

Peter heeft de tijd gebruikt om de administratie klaar te maken voor de belastingaangifte, niet leuk maar wel noodzakelijk.

Nu maar hopen dat het pakketje echt komt en we verder naar het noorden kunnen langs meer mooie Caraibische eilanden!

uitzicht over de oostkust

Valentijns blog: Trinidad en Grenada

Queens College Port of Spain

Na 28 uur reizen doe ik het met paps en mams de eerste dag rustig aan, we doen wat boodschappen, gaan zwemmen in het zwembad en relaxen een beetje op de boot.           s ’Avonds vroeg naar bed om alle gemiste slaap in te halen en op te laden voor de avonturen die komen gaan.De volgende dag willen we wat van het mooie Caribische eiland zien dus we gaan als eerste naar de hoofdstad “Port of Spain”. We zien de big 7, allemaal huizen in verschillende koloniale stijlen en bezoeken het nationale museum. Ze hebben alles over de olie winning, de geschiedenis, de natuur, de kunst en de bekende Trinidadianen. We eten wat bij een Chinese Deli (die zijn er heel veel op Trinidad) en lopen nog wat rond door het centrum.                                                                                                                                                          Eén van de dingen die je gezien moet hebben op Trinidad zijn de Rode Ibissen. We gaan dan ook op een toer door de mangroven aan het eind van de middag. Als eerste wijst de kapitein een leguaan aan die in de boom zit. Als we verder varen en onder de takken door varen wordt de boot ineens in zijn achteruit gezet. De kapitein wijst en daar zit een grote slang in de boom. Je vaart er zo dicht onderdoor dat je hem van zijn tak zou kunnen stoten. Het is indrukwekkend.Wanneer we weer open water bereikt hebben legt de kapitein de boot met een touw aan een paar takken vast. We blijven er een tijdje liggen. Je ziet een zwerm met witte vogels over het water razen, in de bosjes landen en ze verdwijnen de bosjes in. Even later zie je rode ibissen voorbij vliegen. Het begint met een aantal maar er komen er steeds meer. Het is alsof je een rode wolk voorbij ziet vliegen. De groene bosjes aan het begin zijn verandert in een kerstboom met rode versieringen wanneer we weg varen.Kerstdag gaan we lekker het strand op om nog even te zwemmen en snorkelen. Op de weg erheen komen we langs de “Bamboo Cathedral”. Dit zijn enorme grote bamboe planten die over de weg heen groeien. Zodra we de auto uitstappen om te gaan wandelen hoor ik al een aapje. We lopen nog geen 50 meter of we zien hem zitten in de boom.

                          de Tar Pitch, een asfaltmeer op Trindad

Vervolgens breekt kerst aan. Ik mag kiezen wat we gaan doen op 1e kerstdag dus mijn antwoord is snel: “Barbecueën!” Want wie wil nou niet kunnen zeggen dat hij/zij op eerste kerstdag met 30 graden aan het zwembad aan het barbecueën was. We hebben een hele gezellige avond met Ed, Margo en Martin.We willen nog graag wat Pan bands zien spelen op de steel drums. We worden getipt dat de start van het carnaval seizoen       in Trinidad op zondag plaatsvindt met een festival met bands. We gaan erheen en zijn aan de vroege kant. Maar wanneer ze beginnen te spelen is het super leuk. Als je een idee wil hebben van wat voor muziek het is moet je even zoeken naar “Pan Elders” of “Fusion Steel”.

Maandag eind van de middag vertrekken we om op een mooi tijdstip op Grenada aan te komen. We moeten aan de wind varen en het wordt niet heel leuk zeilen. Gelukkig is het maar 16 uur dus het valt allemaal wel mee. Na een uurtje of 3 heb ik een beetje last van zeeziekte. Ik neem een pilletje en ga slapen. Als ik de volgende dag wakker wordt verwacht ik dat we er al zijn. Ik klim mijn bed uit en ga in de kuip zitten bij papa. De zon schijnt fel en we blijken nog wel een eindje te moeten. Ik neem het sturen voor even over en vaar lekker door. Aan het eind van de middag, een stuk later dan gepland komen we aan en ankeren we in een baai.Het is Oudejaarsdag en er moet een plan gemaakt worden. We spreken af met Ed en Margo om naar hun toe te varen en daar te ankeren en bij de plaatselijke bar daar te gaan vieren. Rond een uurtje of 9 ’s avonds gaan we naar de bar. We komen eerst wat mensen tegen die papa en mama al ergens anders ontmoet hebben en drinken daar een biertje mee in de bar beneden. Vervolgens gaan we naar de bar boven die van een “Manchester United hooligan” is. We drinken wat biertjes, dansen gezellig op de muziek van de DJ en we krijgen verhalen te horen van de eigenaar over zijn leven, hoe hij op Grenada beland is, zijn liefde voor Man U en zijn familie. Om 12 uur krijgen we een glas champagne en proberen een glimp van vuurwerk op te vangen. Het enige wat we zien zijn wat flitsen aan de andere kant van de berg. Als de kroeg sluit komen we nog een Yachtie tegen die net onderweg is naar een rum barretje dat nog geen minuut lopen is dus we besluiten daar nog wat te gaan drinken. Het is een pittoresk hutje langs de weg waar men met zijn allen wat rum aan het nuttigen is. We krijgen een heerlijke rum punch ingeschonken en blijven daar nog tot in de late uurtjes.

 

Wanneer papa en mama de stad in gaan en ik achter blijf op de boot komen ze een meneer tegen die ons het eiland wil laten zien. Hij rijdt ons de volgende dag het hele eiland over. Hij brengt ons naar de Sulfer Spring,

 

 

 

 

laat ons de plantages zien en alle mooie uitzichten. Hij vertelt over de nootmuskaat, bananen, cacao en alle planten die we zien. Ook vertelt hij over zijn ervaringen met de orkaan die in 2004 over het eiland trok en 90% van alle gebouwen verwoestte. Iedereen die je erover spreekt heeft er wel wat over te vertellen en het klinkt allemaal heftig en onaangenaam. Wanneer we zeggen dat hij ons in St. George mag afzetten rijdt hij door en zet ons weer bij de haven af (communicatie foutje denken we). We geven hem wat stroopwafels en danken hem voor al het moois wat hij ons heeft laten zien.Helaas moet ik de 4e het vliegtuig pakken. Ik heb genoten en de Caribbean is zeker een plek die ik nog een keer wil bezoeken. Aardige mensen, prachtige plekken en heerlijk weer!

Soms zit het mee, soms zit het tegen

Castara Bay Tobago

‘Nice bowling sir!’ galmt de stem van Sindbad – onze buurman op de ‘hard’ in Trinidad – over het ‘cricketveld’. Hij klinkt net als Jeremy Clarckson, een donkere zeer Engelse stem. Peter en ik zitten in verschillende teams, dus er gaat vanavond in ieder geval één winnaar terug naar de boot.Iedereen heeft zijn eigen drankjes en eten bij zich, na de wedstrijd is er een pot-luck barbecue.

Uit het water in Chaquaramas, Trinidad

Een beetje ontspanning tussen al het verven en rondstruinen om de nodige boot-zaken te bemachtigen is heerlijk.Dat ‘bemachtigen’ is nogal frustrerend. Als we aankomen met een zak geld om het bij-bootje dat we uitgezocht hebben te kopen blijkt er plotseling geen één meer beschikbaar. Een dag later worden we gebeld dat er toch één is…….

Grijs van het stof

 

Allerlei kleine dingen blijken niet verkrijgbaar, dus er wordt nog snel e.e.a. besteld en naar Valentijn gestuurd die naar ons toe komt voor de feestdagen.De buiskap wordt opnieuw gestikt en er wordt een zonnescherm bij gemaakt. De drukknopen voor het nieuwe scherm moeten ter plekke worden bevestigd en door regenbuien, een glijpartij en een Kerstdiner duurt het vijf dagen voor het echt klaar is.

Op een wiebelplank om te poetsen

Van een medezeiler konden we voordelig anti-fouling kopen en het oude bij bootje ruilen we voor een handvol trinidollars, allemaal meevallers.

Helaas is er geen ligplaats beschikbaar bij Peak’s waar we op de kant liggen. Op de fiets gaan we langs de naburige jachthavens. De eerste twee zijn ook vol maar de derde wil ons gelukkig wel hebben. Ik voelde me al als Maria; geen plaats in de herberg.Gelukkig is de gezondheidszorg beter georganiseerd dan de watersportwinkel. Peter bezoekt het ziekenhuis en de cardioloog omdat hij hartritmestoornissen heeft en dat is allemaal prima voor elkaar. Hij voelt zich met medicijnen al gauw een stuk beter.

aan de monitor

Het is fijn om na een week kamperen op de kant alles weer normaal te kunnen gebruiken. Nu nog goed schoonmaken en opruimen zodat we klaar zijn als Valentijn komt.

 

 

 

P.S. inmiddels is het 28 december. Op 23 december is een pakket met onderdelen voor de Autopilot uit de U.S.A. in Port of Spain gearriveerd, hoera! Maar op 24 december is het in Parijs en daar lijkt het nog steeds te zijn. Soms zit het mee, soms ………..

Store Bay Tobago

Onze wegen scheiden zich

Aankomst op Tobago

We wisten al lang dat het zou gebeuren, maar toen het zover was bleek ik het niet zo leuk te vinden om alleen naar Nederland te gaan. Dat kwam vooral doordat ik Peter in Suriname achterliet met het gedoe met de Duitse buren (zie vorige blog) en door zijn plan om solo naar Tobago te zeilen.

Pontje afrijden Surinamerivier

Ik zag allerlei potentiele ongelukken variërend van een aanvaring met een vrachtschip tot het kwijtraken van allerlei zaken.De laatste twee weken die hij in Domburg gelegen heeft zijn gevuld geweest met het organiseren van een havenbarbecue, de met het vrachtschip aangekomen wasmachine op de boot krijgen en inbouwen, veel onderhoudsklusjes en nog wat

Joden Savanne Suriname

excursies rondom Paramaribo.Inmiddels heb ik in Nederland genoten van onze kinderen met aanhang en vrienden, met veel plezier cursus gegeven en veel ‘boot’schappen doen waarvoor ik bijna heel Nederland door heb gecrost.Een bezoek aan de ouders in Oostenrijk zat ook nog in het programma en na bijna vier weken stapte ik in het vliegtuig terug naar Paramaribo om een dag later via een tussenstop op Trinidad

               

Wandeling door het regenwoud van Tobago   

naar Tobago te reizen.Tijdens zijn oversteek heeft Peter braaf e-mails gestuurd om te vertellen hoe het allemaal verliep. Iedere twintig minuten om je heen kijken, dag en nacht, vraagt een ander soort ritme dan met zijn tweeën varen.

Onze buren

Ondanks het zeer onbestendige weer met veel squalls (buien met veel regen en wind, soms kon hij geen vijftig meter ver zien, zo hard regende het) is alles goed verlopen. Wel heeft de tocht een dag langer dan gepland geduurd, in totaal 94 uur. Hij heeft af en toe liggen dobberen omdat er geen wind was en de in Suriname gerepareerde autopilot het toch

Man O' War Bay

niet bleek te doen, dus op de motor varen was geen optie.En nu liggen we te schommelen in de Man of War Bay bij Charlotteville met vlak achter ons rotsjes die bewoond worden door een kudde Pelikanen. Tijdens tochten met de huurauto hebben we mooie ankerbaaien gezien, we zullen nog wel wat tijd op dit eiland doorbrengen voor we naar Trinidad afreizen waar ‘groot onderhoud’ op het programma staat.

Englishman Bay

Bijzonder is de norm

Hindoestaanse tempel aan de zeedijk in Nickerie

                                 Riverside Restaurant , de “Jachtclub”

Als iemand mij vraagt wat nou het leukste is aan onze zeilreis dan is het antwoord: de mensen. Het is bijzonder hoe de korte ontmoetingen vaak uitmonden in mooie gesprekken, gezelligheid en vriendschap.Er zijn veel Nederlanders die voor langere tijd in Suriname wonen. Netty en Jelle zijn hier bijvoorbeeld met de zeilboot aangekomen en beheren nu o.a. de moorings van de Jachtclub.In het restaurant van 
Zeedijk in Nickerie              Boothelling                         Rode Ibis in Bigipan

de jachtclub ontmoetten we Kitty. Ze woont met man en pleegkinderen in Paramaribo en beheert ‘Pasensie’, een “resort” aan de boven Surinamerivier.Met Margo en Ed van de Ebijmar hebben we een trip naar Pikin Slee – het dorp waar Pasensie in ligt – gemaakt. De trip ernaartoe was een belevenis. Vanaf het eind van de Bauxietweg zijn we met een korjaal – een lange houten boot met buitenboordmotor – bijna 3 uur lang de rivier opgevaren. Vooral de manier waarop de kapitein en de uitkijk samen door de stroomversnellingen manoeuvreerden hebben we met bewondering – en samengeknepen billen – bekeken. We zitten in de droge tijd en het water staat heel laag, dus af en toe schuurde de bodem van de boot over stenen heen en we voeren constant zigzaggend langs zandbanken en rotspartijen vlak onder water.Kitty is vooral bezig om de lokale mensen – Marrons -op te leiden zodat ze het beheer zelf kunnen gaan uitvoeren. Een hele opgave voor mensen die absoluut geen geldcultuur hebben en waar tijd niet belangrijk is. Het was bijzonder om met Fonteini – de zoon van Rasta man Edje – als gids door het oerwoud te lopen en te horen over Winti – het natuurgeloof dat veel Marrons hebben – en hoe het is om te leven in ‘het bos’ zoals de Surinamers het oerwoud noemen.

Beelden van Pasensie en Pikin Slee

Ook hebben we Gerben ontmoet. Hij werkt op het visserijbedrijf van zijn vader en oom. Ze hebben een kotter omgetoverd tot een luxe jacht waar als bijbootje een grote RIB bij hoort. Met dat scheurijzer zijn we naar André en Ludy geweest, ook met de zeilboot hier gearriveerd en niet meer vertrokken. We waren uitgenodigd voor een barbecue bij hen thuis. Hun houten huis is helemaal gebouwd door André. Ook hebben we de door Ludy geschilderde portretten van Saramaccaanse vrouwen en kinderen bewonderd. Een bijzondere zondag met een hele groep ontzettend leuke en bijzondere mensen.

 

 

 

 

 

Minder leuk is dat tijdens onze trip naar de jungle ons schip met mooring en al meegetrokken is door een enorm bomen en planteneiland. Het geheel is daarbij tegen een ook aan een mooring liggende 30 jaar oude catamaran gedreven en daardoor heeft deze schade opgelopen. De verzekering stelt zich op het punt dat we niet aansprakelijk zijn, het is overmacht. Maar de Duitse eigenaar is het daar helemaal niet mee eens. We hebben hem geholpen om reparaties te laten uitvoeren in Suriname want het is natuurlijk allemaal wel heel zuur, hij kon er natuurlijk ook niets aan doen.

Morgen op de Surinamerivier

 

Switi Sranan Kondre

Devill's Island Frans Guyana (van Papillon)

                            Albina : Met “taxi” van Johan naar de kant om te fietsen

Sinds 29 september zijn we in ‘het prachtige Suriname’. Bij Domburg liggen we aan een mooring voor de erg gezellige Jachtclub. En we zijn niet de enigen, alle twaalf moorings liggen vol en er liggen drie boten voor anker. Gelukkig is het goede ankergrond, want de rivier stroomt op het moment heel hard, het is springtij en met het bij bootje komen wij bijna niet tegen de stroom in.                     Met de huurauto verkennen we het land. We zijn bij het Brokopondo stuwmeer geweest, een paar keer in Paramaribo, hebben bij het Ananie-strand in de Surinamerivier gezwommen,  de Peperpot plantage bezocht en vandaag staat de vlindertuin in Lelydorp op het programma. De hydraulische cilinder van de autopilot is naar een draaier in Paramaribo gebracht: ‘n’o span’ (maak je niet druk) dat komt goed man! Nou, nog niet echt, maandag zullen we hem opnieuw brengen en dan met een tekening duidelijk maken wat we denken dat er moet gebeuren. Het Surinaams is leuk om te horen. Een voorbeeld: op de vraag ‘hoe heet je?’ krijg je als antwoord: ‘de naam heet….’

             Presidentieel Paleis   Ministerie van Volkshuisvesting !        Grote Markt                           Het is heel makkelijk dat we “gewoon” Nederlands kunnen spreken.

Dit is echt een plek waar bijna iedere zeiler die uit Brazilië komt naar toe gaat, dus er liggen veel voor ons bekende boten wat iedere namiddag veel gezelligheid geeft.De Djogo’s (literflessen) met Parbobier worden van alle kanten aangedragen en behalve voor de zeilers is de bar ook een ontmoetingspunt voor lokale mensen.De dag na onze aankomst vielen we meteen met onze neus in de boter, het was Divali, het Hindoestaanse feest van het licht. Ter ere hiervan werd een betonnen beeld van een godheid geëerd en versierd en vervolgens in de rivier gegooid, midden tussen de moorings. Dit gebeurt ieder jaar, het moet er interessant uitzien op de rivierbodem! Gisteren was het een feestdag van de Marrons, een bevolkingsgroep ontstaan uit de gevluchte slaven die zich in het oerwoud verstopt hebben. We hebben uitgebreid rondgekeken in de Palmentuin in Paramaribo waar allerlei tentjes met eten, drinken en kunstnijverheid de feestvreugde verhoogden.En vandaag gaan we naar de Kokende Mannen, een culinair evenement waar geld voor het goede doel mee opgehaald wordt.

                          Wildlife op de Peperpot Plantage

                                            De Vlindertuin

Tot nu toe bevalt het ons hier prima!

Peperpot Plantage

Communicatie

Ilha de Lencois

De laatste paar dagen hebben we weer wat nieuws geleerd: het radionetje. Op Ilha da Lençois ontmoetten we de Full Tilt, een Amerikaans-Canadese boot en de Ingrid, een Zuid-Afrikaans stel. Tijdens een gezellige barbecue werd afgesproken om tijdens de overtocht naar Frans Guyana iedere morgen contact te maken via de korte golf radio. Nieuw voor ons!                                                                                                                                        En gezellig om te kletsen over de positie, wat voor vis er al dan niet gevangen was en hoe hard we voortgang maakten. We hebben een groot deel van de vierdaagse trip ruim 2 knopen stroom mee gehad, dat schiet lekker op. Ingrid is een stuk verder de zee op gegaan – en een stuk zwaarder – en gaat met de lichte wind hier een stuk langzamer. Inmiddels liggen we in Degras de Cannes, samen met de Ebijmar en de Full Tilt, Ingrid wordt morgen verwacht.

Tutoia

Communicatie in het Portugees is langzaam maar zeker op kleuternivo (misschien wel peuternivo) mogelijk geworden na onze vier maanden in Brazilie. Het is leuk om met de lokale bevolking een paar woorden te kunnen wisselen. Op de barbecue was ook een vissers/kruideniersfamilie uit een  piepklein primitief dorpje waar we mee ‘gepraat’ hebben.De communicatie verloopt verder met veel zwaaien naar de vissersboten en – het mondiale teken voor ‘alles goed’ – een duim in de lucht.

Winkel/bar in naamloos dorpje

 

Ook bijvoorbeeld in Tutoia, waar sommige vissers met prachtige zeilboten hun werk doen. We hebben twee dagen op de rivier daar gelegen – volgens de kaart 70 centimeter diep, maar in werkelijkheid zes meter – hun zeilkunsten bewonderd en onze laatste inkopen in Brazilie gedaan.                                           Nu zijn we in Frans Guyana en we verheugen ons op het stokbrood en de franse wijn, maar we moeten eerst nog zien dat we in een plaats met winkels komen, de ankerplek is nogal in de middle of nowhere.

Mahury rivier in Frans Guayana